Cuma, Ekim 17, 2014

merhaba insanlık. param olmadığı için uyuyamadım. kurs paramı da ödeyemediğimden hala. faturalar bilmemneler. yalnız yaşarken en azından ay sonunu çıkaracak kadar doğalgazı kısabiliyordum. elime geçen parayı bozulan çamaşır makinemize saydım, mutluyum. soyunup evin çatısına çıkıp atlamak için güzel günlerdeyiz. pılımı pırtımı toplayıp ana ocağına dönmek, bahçeyle uğraşmak istiyorum. annemin göğsünde uyumak bütün bu olanların günahını ona ve kardeşime çektirdiğim için af dilenmek istiyorum. babamsa her geçen gün rüyalarımdan bile gülüşünü esirgeyerek beni evlatlığından reddediyor. herkes bir şekilde yolunu bulmuş ama arafta olan hep benmişim gibi. pazar yerinde annesini kaybetmiş beş yaşındaki bir çocuk gibi hissediyorum bazen ve hava gittikçe kararıyor canımkardeşlerim.

Hiç yorum yok: